Een lieve man

Als je mij vroeger had gevraagd:

Wie is de favoriete leraar van school? Dan was het antwoord makkelijk. Iedere school heeft wel zo’n leraar die bij iedereen geliefd is. Toen ik bezig was met mijn lesbevoegdheid hadden we het daar ook steeds over, die ene leraar die je is bijgebleven, die je iets positiefs gebracht heeft, waardoor je nu liefde voor het vak hebt. Op de basisschool was die leraar Hans. Hans was de beste leraar van de hele school, dat wisten alle kinderen. Ik had zelden les van hem en als we dat wel hadden dan vond ik dat een beetje eng, hij was namelijk de directeur van de hele school, en die autoriteit vond ik toen al enorm zwaar wegen. Maar ondanks dat ik bang was om mijn hand op te steken (dat was ik eigenlijk in iedere les) erkende ik wel hoe goed hij was. Hans was een geboren verteller, zijn lessen boeiden en de hele klas luisterde doodstil naar zijn wijsheid. Ook de andere leraren hadden respect voor Hans. Zo’n goede directeur was hij, en zo goed met kinderen. Wat een geluk hadden we dat we op zo’n goede basisschool zaten.

Als ik goed nadenk herinner ik me ook dat sommige kinderen echt bang voor hem waren. “Ik vind het een enge man, heus geen leuke leraar”, hoorde ik een klasgenootje dan zeggen. Een paar jongens in de klas waren bang voor hem. Een keer heb ik gevraagd waarom ze dat zeiden. “Hij gooit met krijtjes” was het antwoord. Een logisch antwoord. Ik had het zelf gezien. Een jongetje wist het antwoord op een vraag niet in de klas, hij vroeg het aan zijn buurman. Dat mocht natuurlijk niet, dat weet iedereen. Boos gooide Hans toen met een krijtje. Volkomen terecht vonden we allemaal, we wisten de regels. Streng doch rechtvaardig.

Op een dag in de winter, een van die lange winters die je enkel meemaakt in je jeugd, deed Hans iets wat hem als een legende de boeken in deed gaan. Het vroor al een paar dagen. Op de tv had iedereen het over een Elfstedentocht. Wij woonden in een huis recht achter de school. Ik herinner me dat ik wakker werd en zag dat er nog licht brandde. Buiten stond Hans met een brandslang. Twee nachten lang sliep hij in de school. Om het uur werd hij wakker om een nieuwe laag water aan te brengen. Na het weekend was het schoolplein een perfecte schaatsbaan. Onze lessen werden geschrapt en we schaatsten naar hartenlust. Een van de beste herinneringen die ik heb van die tijd is van het onder het ijs verdwenen schoolplein.

Ik zie hetzelfde gebeuren met mijn ex-man. “Hij is zo lief met zijn dochter”, hoor ik de vrijwilliger zeggen. “Hij doet echt alles voor haar. Ze is ook echt gek op hem, dat kan je zien.” Ik zie het ze denken; “Wat een gemene vrouw, dat ze haar dochter bij die man weghoudt, terwijl hij zo lief is als zijn vrouw er niet bij is.” En toch zie ik het ook bij mijn dochtertje van twee. Diezelfde angst als bij de jongetjes in de klas. En inmiddels weet ik dat het meer dan de dreiging van een krijtje tegen je hoofd is. Na de bezoekjes met haar vader rent mijn dochter de deur uit, ze kijkt niet om, merkt mij niet op, wil alleen maar weg. Ze praat niet meer, loopt liever geen risico. Bij hem is ze poeslief, ze doet wat hij wil, houdt het monster rustig. Op school zag ik soms klasgenootjes met lood in de schoenen naar de kamer van de directeur lopen. Dezelfde angstige ogen, dezelfde geforceerde glimlach. Natuurlijk herkende ik het toen niet. Ik wist dat de wereld een nare plek was, maar hoe naar dat kon ik je niet zeggen. Inmiddels weet ik hoe erg het kan zijn, helaas weet mijn dochter dat ook. Van buiten kan je het niet zien, maar wij weten wat er gebeurd als het monster niet tevreden is, wat hij kan doen achter gesloten deuren, zelfs tegen een meisje van een paar maanden oud, van anderhalf, tegen een meisje van twee, en tegen een meisje van 30 helaas ook. Hans zit al jaren in de gevangenis. Zo’n aardige man zeggen zijn oud-collega’s nog steeds. Het kan haast niet dat hij het gedaan heeft, hij was zo lief met de leerlingen. De jongetjes die verslonden zijn door het beest vergeten we voor het gemak maar even. Net zoals mijn dochters pijn niet gezien wordt. En wat een grap, de vrijwilliger die mijn dochter veilig houdt als ze haar vader ziet, die werkte ook voor Hans, back in the day. Ik durf te wedden dat ze niets dan goeds over hem te zeggen heeft. Toch zonde dat hij nu vast zit, zo’n lieve man.

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WhatsApp WhatsApp Lady's Linked